Hoe beleven mensen de gebouwen waarin wij slimme, duurzame oplossingen adviseren? Om dat te onderzoeken bezoeken we projecten waar onze adviezen onderdeel zijn van het dagelijks gebruik. We luisteren, kijken rond en stellen vooral één vraag: hoe is het nu écht om in een gebouw met ‘Nelissen vanbinnen’ te verblijven? Zo krijgen we inzicht in wat goed werkt en wat beter kan. Aan de hand van de ervaringen van gebouwgebruikers Debbie, Maarten en Daan verkennen we in vijf thema’s hoe zij ‘hun gebouw’ Mindlabs ervaren.

Thema 4: (brand)veiligheid

Veilig buiten én binnen

Wat betreft brandveiligheid voelt iedereen zich in Mindlabs veilig. Bij ontruimingsoefeningen loopt alles tot nu toe soepel. “Ik heb in dit gebouw zeker het gevoel dat ik veilig wegkom, ja” zegt Debbie. Toch zijn er een paar aandachtspunten. Zo zijn de schuifdeuren in de oostgevel van het gebouw vluchtdeuren. “Die moet je dan met de hand openschuiven,” vertelt Maarten. “Het is één handeling, maar net even anders dan je verwacht.” “Mensen snappen dat niet,” vult Daan aan. “Ze zien die groene sticker niet en je leest ook geen instructies als je in paniek bent.” De suggestie? Bij een calamiteit een BHV’er in een hesje neerzetten.

“Deze vluchtdeuren moet je openschuiven. Het is één handeling, maar net even anders dan je verwacht” – Maarten

Deze schuifdeuren, die aangewezen zijn als vluchtdeuren, zitten er wel met een duidelijke reden: ze zorgen ervoor dat de vluchtroute niet per se via de hoofdingang, richting het spoor hoeft te lopen. In het ontwerp is daar bewust rekening mee gehouden, met het oog op mogelijke incidenten op het spoor. Tegelijk is het logisch dat veel mensen instinctief toch naar de hoofdingang lopen. “Iedereen loopt de bekende weg,” aldus Daan. “Uiteindelijk gaat het erom dat je veilig weg kunt komen.” En dat is in het gebouw Mindlabs goed voorzien.

 “Ik heb in dit gebouw zeker het gevoel dat ik veilig wegkom” – Debbie

Sociale veiligheid: een balans tussen open- en geslotenheid

Wat veel nadrukkelijker leeft bij de gebruikers is de sociale veiligheid. Mindlabs is voor een groot deel openbaar toegankelijk, en dat brengt soms spanningen met zich mee. “Er lopen hier soms mensen rond die overlast geven,” vertelt Daan. “Gelukkig wordt dat meestal goed opgelost, samen met handhaving.” De uitdaging zit in de balans: het gebouw is ontworpen als open plek voor ontmoeting en samenwerking, tegelijkertijd is er ook behoefte aan bescherming van specifieke delen. “Je wilt dat studenten en medewerkers zich veilig voelen,” zegt Maarten. “En dan vraag je je af: wat doet iemand in een gang waar eigenlijk alleen de universiteit zit?” Toch zijn die keuzes niet altijd aan de gebruikers en worden deze in het ontwerp al gemaakt. “De grens ligt nu bij de met een pas beveiligde deuren,” zegt Daan. “Wat ons betreft mag die grens wel iets lager liggen.” Van de gebruikers had het gebouw dus wel iets minder open mogen zijn, zodat er meer controle is op wie het gebouw betreedt. Ten aanzien van sociale veiligheid begrijpen we deze reactie goed. Tegelijkertijd blijft dit een spanningsveld: het gebouw is juist ontworpen als toegankelijke plek voor ontmoeting en samenwerking. De balans tussen openheid en bescherming vraagt blijvend aandacht, in het ontwerp én in het dagelijks beheer.

In het ontwerptraject is intensief met de gebruikers overlegd over welke delen van het gebouw vrij toegankelijk moesten zijn en hoe de afsluitbaarheid in de avonduren en weekenden geregeld zou worden. Met name DPG Media had een duidelijke wens om hun deel van het gebouw goed af te kunnen sluiten met een robuuste toegangscontrole, om een veilige werkomgeving voor de journalisten te garanderen. Er is daarom een maatwerkoplossing gerealiseerd die per gebruiker aansluit bij de gewenste mate van toegangscontrole, terwijl Mindlabs als geheel openheid en gastvrijheid uitstraalt. Tegelijkertijd laat het dagelijks gebruik zien dat het spanningsveld tussen openheid en beheersbaarheid blijft bestaan, en dus blijvend vraagt om slimme, passende oplossingen.